ابرهای سياه کنار می روند و زير آخرين اشک های شوقِ آسمان ، اين رنگين کمان است که در برابر خورشيد سرِ تعظيم فرود می آورد.

شعاعی از نور به سمت سنگی می رود که کنارش رود جوانی جاريست و سرشار از زندگيست .

نور از شکاف کنار سنگ سر زده وارد می شود و به خانه ی مورچه ی کارگر مهمان می شود ، مورچه را نويد شروع کار می دهد ، مورچه از شکاف بيرون می آيد و به سمت رود می رود به سمت جريان ؛ ناگهان به مانعی برمی خورد پس از کمی تقلا ، موفق می شود که از آن بالا رود و به سوی آينده اش حرکت کند ، آينده ای مجهول .

جوان احساس می کند که حشره ای از پايش بالا می رود ، بلافاصله بر سر حشره می کوبد و مورچه ، جان به جان آفرين تسليم می کند !

نسيم خنکی از درز پنجره به نرمی وارد می شود به سمت تختش می رود و کف پای عرق کرده اش را قلقلک می دهد ، ميان انگشتانش وول می خورد ، طاقت نمی آورد و پايش را زير پتو قايم می کند ، هميشه خودش را قايم مي کند ، هميشه ، حتی وقتی که تنهاست .

امروز روز ديگريست ، امروز اللهيار به ديدار يار خواهد رفت . طبق معمول چند ثانيه به سقف زل می زند ، ترک سقف را دنبال می کند تا گم می شود ، هميشه گم می شود ، هميشه ، حتي وقتي که همه چيز آشناست .

کتابخانه ی روبروی تختش بر او درود صبحگاه می فرستد  ، اللهيار با تمام قدرت به سمتش

تف می کند ولی فاصله زياد است و توده ی بزاق فرود می آيد و به فرش می چسبد . بر خلاف هميشه امروز تختش را مرتب می کند .

دست هايش را زير آب پياله می کند مانند زمانی که زير مشت مادر بزرگ می گرفت تا سهمش را از آجيل عيد بگيرد . آب را به صورتش می کوبد چه حس دلچسبی ناگهان دلش تنگ می شود به تنگی شکاف بين انگشتانش .